                 ==============================================
                 Kopia zapasowa SnapRAID dla macierzy dyskowych
                 ==============================================


1 SYNOPSIS
==========

snapraid [-c, --conf CONFIG]
	[-f, --filter PATTERN] [-d, --filter-disk NAME]
	[-m, --filter-missing] [-e, --filter-error]
	[-a, --audit-only] [-h, --pre-hash] [-i, --import DIR]
	[-p, --plan PERC|bad|new|full]
	[-o, --older-than DAYS] [-l, --log FILE]
	[-s, --spin-down-on-error] [-w, --bw-limit RATE]
	[-t, --tail]
	[-Z, --force-zero] [-E, --force-empty]
	[-U, --force-uuid] [-D, --force-device]
	[-N, --force-nocopy] [-F, --force-full]
	[-R, --force-realloc] [-W, --force-realloc-tail]
	[-S, --start BLKSTART] [-B, --count BLKCOUNT]
	[-L, --error-limit NUMBER]
	[-A, --stats]
	[-v, --verbose] [-q, --quiet]
	status|smart|probe|up|down|diff|sync|scrub|fix|check
	|list|dup|pool|devices|touch|rehash|locate

snapraid [-V, --version] [-H, --help] [-C, --gen-conf CONTENT]


2 DESCRIPTION
=============

SnapRAID to program do tworzenia kopii zapasowych przeznaczony
dla macierzy dyskowych, przechowujący informacje parzystości
do odzyskiwania danych w przypadku awarii do sześciu dysków.

Przeznaczony głównie dla domowych centrów multimedialnych z dużymi,
rzadko zmieniającymi się plikami, SnapRAID oferuje kilka funkcji:

* Możesz używać dysków już wypełnionych plikami bez
  konieczności ich ponownego formatowania, uzyskując do nich dostęp jak zwykle.
* Wszystkie Twoje dane są haszowane, aby zapewnić integralność danych i zapobiec
  cichej korupcji.
* Gdy liczba uszkodzonych dysków przekracza liczbę parzystości,
  utrata danych ogranicza się do dotkniętych dysków; dane na
  innych dyskach pozostają dostępne.
* Jeśli przypadkowo usuniesz pliki na dysku, możliwe jest ich odzyskanie.
* Dyski mogą mieć różne rozmiary.
* Możesz dodawać dyski w dowolnym momencie.
* SnapRAID nie blokuje Twoich danych; możesz przestać go używać
  w dowolnym momencie bez ponownego formatowania ani przenoszenia danych.
* Aby uzyskać dostęp do pliku, wystarczy, że zakręci się tylko jeden dysk,
  co oszczędza energię i zmniejsza hałas.

Więcej informacji można znaleźć na oficjalnej stronie SnapRAID:

    https://www.snapraid.it/


3 LIMITATIONS
=============

SnapRAID to hybryda programu RAID i programu do tworzenia kopii zapasowych,
której celem jest połączenie najlepszych zalet obu. Ma jednak pewne
ograniczenia, które należy wziąć pod uwagę przed jego użyciem.

Głównym ograniczeniem jest to, że jeśli dysk ulegnie awarii, a Ty nie wykonałeś
niedawno synchronizacji, możesz nie być w stanie w pełni odzyskać danych.
Dokładniej, możesz nie być w stanie odzyskać danych o wielkości
zmienionych lub usuniętych plików od czasu ostatniej operacji synchronizacji.
Dzieje się tak, nawet jeśli zmienione lub usunięte pliki nie znajdują się na
uszkodzonym dysku. Dlatego SnapRAID jest lepiej dostosowany do
danych, które rzadko się zmieniają.

Z drugiej strony, nowo dodane pliki nie uniemożliwiają odzyskania już
istniejących plików. Stracisz tylko ostatnio dodane pliki, jeśli
znajdują się one na uszkodzonym dysku.

Inne ograniczenia SnapRAID to:

* W SnapRAID nadal masz oddzielne systemy plików dla każdego dysku.
  W RAID otrzymujesz jeden duży system plików.
* SnapRAID nie rozdziela danych.
  W RAID uzyskujesz wzrost prędkości dzięki rozdzielaniu.
* SnapRAID nie obsługuje odzyskiwania w czasie rzeczywistym.
  W RAID nie musisz przerywać pracy, gdy dysk ulegnie awarii.
* SnapRAID może odzyskać dane tylko z ograniczonej liczby awarii dysków.
  W przypadku kopii zapasowej możesz odzyskać dane po całkowitej
  awarii całej macierzy dysków.
* Zapisywane są tylko nazwy plików, znaczniki czasu, dowiązania symboliczne
  i dowiązania twarde.
  Uprawnienia, właścicielstwo i rozszerzone atrybuty nie są zapisywane.


4 GETTING STARTED
=================

Aby użyć SnapRAID, musisz najpierw wybrać jeden dysk w swojej macierzy
dysków, który zostanie przeznaczony na informacje o `parzystości`. Z jednym dyskiem
na parzystość będziesz w stanie odzyskać dane po awarii pojedynczego dysku,
podobnie jak w RAID5.

Jeśli chcesz odzyskać dane po większej liczbie awarii dysków, podobnie jak
w RAID6, musisz zarezerwować dodatkowe dyski na parzystość. Każdy dodatkowy
dysk parzystości umożliwia odzyskanie danych po jeszcze jednej awarii dysku.

Jako dyski parzystości musisz wybrać największe dyski w macierzy,
ponieważ informacje o parzystości mogą urosnąć do rozmiaru największego
dysku danych w macierzy.

Dyski te będą przeznaczone do przechowywania plików `parzystości`.
Nie powinieneś na nich przechowywać swoich danych.

Następnie musisz zdefiniować dyski `danych`, które chcesz chronić
za pomocą SnapRAID. Ochrona jest bardziej skuteczna, jeśli te dyski
zawierają dane, które rzadko się zmieniają. Z tego powodu lepiej jest
NIE włączać dysku C:\ w systemie Windows ani katalogów /home, /var i /tmp
w systemie Unix.

Lista plików jest zapisywana w plikach `zawartości`, zwykle
przechowywanych na dyskach danych, parzystości lub rozruchowych.
Plik ten zawiera szczegóły Twojej kopii zapasowej, w tym wszystkie
sumy kontrolne w celu weryfikacji jej integralności.
Plik `zawartości` jest przechowywany w wielu kopiach, a każda kopia musi
znajdować się na innym dysku, aby zapewnić, że nawet w przypadku wielu
awarii dysków, przynajmniej jedna kopia jest dostępna.

Na przykład, załóżmy, że interesuje Cię tylko jeden poziom parzystości
i Twoje dyski znajdują się w:

    /mnt/diskp <- wybrany dysk dla parzystości
    /mnt/disk1 <- pierwszy dysk do ochrony
    /mnt/disk2 <- drugi dysk do ochrony
    /mnt/disk3 <- trzeci dysk do ochrony

Musisz utworzyć plik konfiguracyjny /etc/snapraid.conf z
następującymi opcjami:

    parity /mnt/diskp/snapraid.parity
    content /var/snapraid/snapraid.content
    content /mnt/disk1/snapraid.content
    content /mnt/disk2/snapraid.content
    data d1 /mnt/disk1/
    data d2 /mnt/disk2/
    data d3 /mnt/disk3/

Jeśli używasz systemu Windows, powinieneś użyć formatu ścieżek Windows,
z literami dysków i ukośnikami odwrotnymi zamiast ukośników:

    parity E:\snapraid.parity
    content C:\snapraid\snapraid.content
    content F:\array\snapraid.content
    content G:\array\snapraid.content
    data d1 F:\array\
    data d2 G:\array\
    data d3 H:\array\

Jeśli masz wiele dysków i zabrakło Ci liter dysków, możesz zamontować
dyski bezpośrednio w podfolderach. Zobacz:

    https://www.google.com/search?q=Windows+mount+point

W tym momencie jesteś gotowy do uruchomienia polecenia `sync`, aby zbudować
informacje o parzystości.

    snapraid sync

Ten proces może zająć kilka godzin za pierwszym razem, w zależności od rozmiaru
danych już obecnych na dyskach. Jeśli dyski są puste,
proces jest natychmiastowy.

Możesz go zatrzymać w dowolnym momencie, naciskając Ctrl+C, a przy następnym
uruchomieniu wznowi się w miejscu, w którym został przerwany.

Kiedy to polecenie się zakończy, Twoje dane są BEZPIECZNE.

Teraz możesz zacząć używać swojej macierzy, jak chcesz, i okresowo
aktualizować informacje o parzystości, uruchamiając polecenie `sync`.

4.1 Scrubbing
-------------

Aby okresowo sprawdzać dane i parzystość pod kątem błędów, możesz
uruchomić polecenie `scrub`.

    snapraid scrub

To polecenie porównuje dane w Twojej macierzy z haszem obliczonym
podczas polecenia `sync`, aby zweryfikować integralność.

Każde uruchomienie polecenia sprawdza około 8% macierzy, z wyłączeniem danych
już sprawdzonych w ciągu poprzednich 10 dni.
Możesz użyć opcji -p, --plan, aby określić inną ilość,
oraz opcji -o, --older-than, aby określić inny wiek w dniach.
Na przykład, aby sprawdzić 5% macierzy dla bloków starszych niż 20 dni, użyj:

    snapraid -p 5 -o 20 scrub

Jeśli podczas procesu zostaną znalezione ciche błędy lub błędy wejścia/wyjścia,
odpowiednie bloki zostaną oznaczone jako złe w pliku `content`
i wymienione w poleceniu `status`.

    snapraid status

Aby je naprawić, możesz użyć polecenia `fix`, filtrując złe bloki
za pomocą opcji -e, --filter-error:

    snapraid -e fix

Przy następnym `scrub`, błędy znikną z raportu `status`,
jeśli zostały faktycznie naprawione. Aby przyspieszyć, możesz użyć -p bad, aby
sprawdzić tylko bloki oznaczone jako złe.

    snapraid -p bad scrub

Uruchomienie `scrub` na niezsynchronizowanej macierzy może zgłosić błędy
spowodowane usuniętymi lub zmodyfikowanymi plikami. Błędy te są zgłaszane
w wyniku `scrub`, ale powiązane bloki nie są oznaczane jako złe.

4.2 Pooling
-----------

Uwaga: Funkcja łączenia w pulę opisana poniżej została zastąpiona przez
narzędzie mergerfs, które jest obecnie zalecaną opcją dla użytkowników Linuksa
w społeczności SnapRAID. Mergefs zapewnia bardziej elastyczny i wydajny
sposób łączenia wielu dysków w jeden ujednolicony punkt montowania,
umożliwiając bezproblemowy dostęp do plików w całej macierzy bez polegania
na dowiązaniach symbolicznych. Dobrze integruje się z SnapRAID w celu ochrony
parzystości i jest powszechnie używane w konfiguracjach takich jak
OpenMediaVault (OMV) lub niestandardowe konfiguracje NAS.

Aby wszystkie pliki w Twojej macierzy były widoczne w tym samym drzewie katalogów,
możesz włączyć funkcję `pooling`. Tworzy ona wirtualny, tylko do odczytu,
widok wszystkich plików w Twojej macierzy za pomocą dowiązań symbolicznych.

Katalog `pooling` możesz skonfigurować w pliku konfiguracyjnym za pomocą:

    pool /pool

lub, jeśli używasz systemu Windows, za pomocą:

    pool C:\pool

a następnie uruchom polecenie `pool`, aby utworzyć lub zaktualizować wirtualny widok.

    snapraid pool

Jeśli używasz platformy Unix i chcesz udostępnić ten katalog
przez sieć maszynom Windows lub Unix, powinieneś dodać
następujące opcje do swojego /etc/samba/smb.conf:

    # W sekcji globalnej smb.conf
    unix extensions = no

    # W sekcji udziału smb.conf
    [pool]
    comment = Pula
    path = /pool
    read only = yes
    guest ok = yes
    wide links = yes
    follow symlinks = yes

W systemie Windows udostępnianie dowiązań symbolicznych przez sieć wymaga od klientów
zdalnego ich rozwiązywania. Aby to umożliwić, oprócz udostępnienia katalogu puli,
musisz również udostępnić wszystkie dyski niezależnie, używając nazw dysków
zdefiniowanych w pliku konfiguracyjnym jako punkty udostępniania. Musisz również
określić w opcji `share` w pliku konfiguracyjnym ścieżkę UNC Windows,
której klienci zdalni muszą użyć, aby uzyskać dostęp do tych udostępnionych dysków.

Na przykład, działając z serwera o nazwie `darkstar`, możesz użyć
opcji:

    data d1 F:\array\
    data d2 G:\array\
    data d3 H:\array\
    pool C:\pool
    share \\darkstar

i udostępnić w sieci następujące katalogi:

    \\darkstar\pool -> C:\pool
    \\darkstar\d1 -> F:\array
    \\darkstar\d2 -> G:\array
    \\darkstar\d3 -> H:\array

aby umożliwić zdalnym klientom dostęp do wszystkich plików pod adresem \\darkstar\pool.

Możesz również potrzebować skonfigurować klientów zdalnych, aby umożliwić dostęp
do zdalnych dowiązań symbolicznych za pomocą polecenia:

    fsutil behavior set SymlinkEvaluation L2L:1 R2R:1 L2R:1 R2L:1

4.3 Undeleting
--------------

SnapRAID działa bardziej jak program do tworzenia kopii zapasowych niż system RAID
i może być użyty do przywrócenia lub odzyskania usuniętych plików do ich poprzedniego
stanu za pomocą opcji -f, --filter:

    snapraid fix -f FILE

lub dla katalogu:

    snapraid fix -f DIR/

Możesz go również użyć do odzyskania tylko przypadkowo usuniętych plików wewnątrz
katalogu za pomocą opcji -m, --filter-missing, która przywraca
tylko brakujące pliki, pozostawiając wszystkie inne nienaruszone.

    snapraid fix -m -f DIR/

Lub aby odzyskać wszystkie usunięte pliki na wszystkich dyskach za pomocą:

    snapraid fix -m

4.4 Recovering
--------------

Najgorsze się wydarzyło i straciłeś jeden lub więcej dysków!

NIE PANIKUJ! Będziesz w stanie je odzyskać!

Pierwszą rzeczą, którą musisz zrobić, to unikać dalszych zmian w Twojej macierzy dysków.
Wyłącz wszelkie zdalne połączenia z nią i wszelkie zaplanowane procesy, w tym
jakąkolwiek zaplanowaną nocną synchronizację lub scrub SnapRAID.

Następnie postępuj zgodnie z poniższymi krokami.

---- 4.4.1 KROK 1 -> Ponowna konfiguracja ----
Potrzebujesz trochę miejsca do odzyskania, najlepiej na dodatkowych
zapasowych dyskach, ale wystarczy zewnętrzny dysk USB lub dysk zdalny.

Zmodyfikuj plik konfiguracyjny SnapRAID, aby opcja `data` lub `parity`
uszkodzonego dysku wskazywała na lokalizację z wystarczającą ilością pustego
miejsca do odzyskania plików.

Na przykład, jeśli dysk `d1` uległ awarii, zmień z:

    data d1 /mnt/disk1/

na:

    data d1 /mnt/new_spare_disk/

Jeśli dysk do odzyskania jest dyskiem parzystości, zaktualizuj odpowiednią
opcję `parity`.
Jeśli masz wiele uszkodzonych dysków, zaktualizuj wszystkie ich opcje konfiguracyjne.

---- 4.4.2 KROK 2 -> Naprawa ----
Uruchom polecenie fix, zapisując log w pliku zewnętrznym za pomocą:

    snapraid -d NAME -l fix.log fix

Gdzie NAME to nazwa dysku, taka jak `d1` w naszym poprzednim przykładzie.
Jeśli dysk do odzyskania jest dyskiem parzystości, użyj nazw `parity`, `2-parity`,
itp.
Jeśli masz wiele uszkodzonych dysków, użyj wielu opcji -d, aby określić
wszystkie z nich.

To polecenie zajmie dużo czasu.

Upewnij się, że masz kilka gigabajtów wolnego miejsca na zapisanie pliku fix.log.
Uruchom je z dysku z wystarczającą ilością wolnego miejsca.

Teraz odzyskałeś wszystko, co jest możliwe do odzyskania. Jeśli niektóre pliki
są częściowo lub całkowicie nie do odzyskania, zostaną one przemianowane
poprzez dodanie rozszerzenia `.unrecoverable`.

Szczegółową listę wszystkich nie do odzyskania bloków znajdziesz w pliku fix.log,
sprawdzając wszystkie linie zaczynające się od `unrecoverable:`.

Jeśli nie jesteś zadowolony z odzyskiwania, możesz spróbować ponownie
tyle razy, ile chcesz.

Na przykład, jeśli usunąłeś pliki z macierzy po ostatniej
`sync`, może to spowodować, że niektóre pliki nie zostaną odzyskane.
W tym przypadku możesz ponowić próbę `fix` za pomocą opcji -i, --import,
określając, gdzie te pliki znajdują się teraz, aby włączyć je ponownie
do procesu odzyskiwania.

Jeśli jesteś zadowolony z odzyskiwania, możesz kontynuować,
ale pamiętaj, że po synchronizacji nie możesz już ponowić próby polecenia `fix`!

---- 4.4.3 KROK 3 -> Sprawdzenie ----
Jako ostrożne sprawdzenie, możesz teraz uruchomić polecenie `check`, aby upewnić się, że
wszystko jest poprawne na odzyskanym dysku.

    snapraid -d NAME -a check

Gdzie NAME to nazwa dysku, taka jak `d1` w naszym poprzednim przykładzie.

Opcje -d i -a mówią SnapRAID, aby sprawdził tylko określony dysk
i zignorował wszystkie dane parzystości.

To polecenie zajmie dużo czasu, ale jeśli nie jesteś zbyt ostrożny,
możesz je pominąć.

---- 4.4.4 KROK 4 -> Synchronizacja ----
Uruchom polecenie `sync`, aby ponownie zsynchronizować macierz z nowym dyskiem.

    snapraid sync

Jeśli wszystko zostanie odzyskane, to polecenie jest natychmiastowe.


5 COMMANDS
==========

SnapRAID udostępnia kilka prostych poleceń, które pozwalają na:

* Wyświetlenie statusu macierzy -> `status`
* Kontrolę dysków -> `smart`, `probe`, `up`, `down`
* Wykonanie kopii zapasowej/migawki -> `sync`
* Okresowe sprawdzanie danych -> `scrub`
* Przywrócenie ostatniej kopii zapasowej/migawki -> `fix`.

Polecenia muszą być zapisane małymi literami.

5.1 status
----------

Wyświetla podsumowanie stanu macierzy dysków.

Zawiera informacje o fragmentacji parzystości, jak stare
są bloki bez sprawdzenia i wszystkie zarejestrowane ciche
błędy napotkane podczas scrubbingu.

Prezentowane informacje odnoszą się do ostatniego momentu, w którym
uruchomiłeś `sync`. Późniejsze modyfikacje nie są brane pod uwagę.

Jeśli wykryto złe bloki, ich numery bloków są wymienione.
Aby je naprawić, możesz użyć polecenia `fix -e`.

Pokazuje również wykres reprezentujący ostatni raz, kiedy każdy blok
został sprawdzony lub zsynchronizowany. Sprawdzone bloki są pokazane
za pomocą `*`, bloki zsynchronizowane, ale jeszcze niesprawdzone, za pomocą `o`.

Nic nie jest modyfikowane.

5.2 smart
---------

Wyświetla raport SMART wszystkich dysków w systemie.

Zawiera oszacowanie prawdopodobieństwa awarii w następnym
roku, co pozwala zaplanować wymianę konserwacyjną dysków, które wykazują
podejrzane atrybuty.

To oszacowanie prawdopodobieństwa uzyskuje się poprzez skorelowanie atrybutów SMART
dysków z danymi Backblaze dostępnymi pod adresem:

    https://www.backblaze.com/hard-drive-test-data.html

Jeśli SMART zgłosi, że dysk ulega awarii, dla tego dysku
wyświetlane jest `FAIL` lub `PREFAIL`, a SnapRAID zwraca błąd.
W takim przypadku natychmiastowa wymiana dysku jest wysoce zalecana.

Inne możliwe ciągi statusu to:
    logfail - W przeszłości niektóre atrybuty były niższe niż
        próg.
    logerr - Dziennik błędów urządzenia zawiera błędy.
    selferr - Dziennik autotestu urządzenia zawiera błędy.

Jeśli określono opcję -v, --verbose, dostarczana jest głębsza analiza
statystyczna. Ta analiza może pomóc Ci zdecydować, czy potrzebujesz
więcej czy mniej parzystości.

To polecenie używa narzędzia `smartctl` i jest równoważne
uruchomieniu `smartctl -a` na wszystkich urządzeniach.

Jeśli Twoje urządzenia nie zostaną poprawnie wykryte automatycznie, możesz określić
niestandardowe polecenie za pomocą opcji `smartctl` w pliku konfiguracyjnym.

Nic nie jest modyfikowane.

5.3 probe
---------

Wyświetla stan ZASILANIA wszystkich dysków w systemie.

`Standby` oznacza, że dysk się nie kręci. `Active` oznacza,
że dysk się kręci.

To polecenie używa narzędzia `smartctl` i jest równoważne
uruchomieniu `smartctl -n standby -i` na wszystkich urządzeniach.

Jeśli Twoje urządzenia nie zostaną poprawnie wykryte automatycznie, możesz określić
niestandardowe polecenie za pomocą opcji `smartctl` w pliku konfiguracyjnym.

Nic nie jest modyfikowane.

5.4 up
------

Rozpędza wszystkie dyski macierzy.

Możesz rozpędzić tylko określone dyski za pomocą opcji -d, --filter-disk.

Rozpędzanie wszystkich dysków w tym samym czasie wymaga dużo energii.
Upewnij się, że Twój zasilacz jest w stanie to wytrzymać.

Nic nie jest modyfikowane.

5.5 down
--------

Zatrzymuje wszystkie dyski macierzy.

To polecenie używa narzędzia `smartctl` i jest równoważne
uruchomieniu `smartctl -s standby,now` na wszystkich urządzeniach.

Możesz zatrzymać tylko określone dyski za pomocą opcji -d, --filter-disk.

Aby automatycznie zatrzymać dyski w przypadku błędu, możesz użyć
opcji -s, --spin-down-on-error z dowolnym innym poleceniem, co jest
równoważne ręcznemu uruchomieniu `down`, gdy wystąpi błąd.

Nic nie jest modyfikowane.

5.6 diff
--------

Wyświetla listę wszystkich plików zmodyfikowanych od ostatniej `sync`, które
wymagają ponownego obliczenia danych parzystości.

To polecenie nie sprawdza danych pliku, a jedynie znacznik czasu pliku,
rozmiar i inode.

Po wyświetleniu listy wszystkich zmienionych plików, prezentowane jest
podsumowanie zmian, pogrupowane według:
    equal - Pliki niezmienione od wcześniej.
    added - Pliki dodane, których wcześniej nie było.
    removed - Pliki usunięte.
    updated - Pliki o innym rozmiarze lub znaczniku czasu, co oznacza, że
        zostały zmodyfikowane.
    moved - Pliki przeniesione do innego katalogu na tym samym dysku.
        Są one identyfikowane przez tę samą nazwę, rozmiar, znacznik czasu
        i inode, ale inny katalog.
    copied - Pliki skopiowane na ten sam lub inny dysk, gdzie
        oryginalny plik nadal istnieje.
        Są one identyfikowane przez posiadanie tej samej nazwy, rozmiaru
        i znacznika czasu.
        Jeśli podsekundowy znacznik czasu wynosi zero, pełna ścieżka
        musi być zgodna, aby plik został zidentyfikowany, a nie
        tylko nazwa.
    relocated - Pliki przeniesione na ten sam lub inny dysk, gdzie
        oryginał zniknął.
        Są one identyfikowane przez posiadanie tej samej nazwy, rozmiaru
        i znacznika czasu.
        Jeśli podsekundowy znacznik czasu wynosi zero, pełna ścieżka
        musi być zgodna, aby plik został zidentyfikowany.
        W przeciwieństwie do plików 'moved' na tym samym dysku, pliki
        relokowane mają inny i-węzeł.
    restored - Pliki o innym i-węźle, ale pasującym katalogu,
        nazwie, rozmiarze i znaczniku czasu.
        Są to zazwyczaj pliki przywrócone po ich usunięciu.

Jeśli wymagana jest `sync`, kod powrotu procesu wynosi 2, zamiast
domyślnego 0. Kod powrotu 1 jest używany dla ogólnego stanu błędu.

Nic nie jest modyfikowane.

5.7 sync
--------

Aktualizuje informacje o parzystości. Wszystkie zmodyfikowane pliki
w macierzy dysków są odczytywane, a odpowiednie dane parzystości
są aktualizowane.

Możesz zatrzymać ten proces w dowolnym momencie, naciskając Ctrl+C,
bez utraty już wykonanej pracy.
Przy następnym uruchomieniu proces `sync` wznowi się w miejscu, w którym
został przerwany.

Jeśli podczas procesu zostaną znalezione ciche błędy lub błędy wejścia/wyjścia,
odpowiednie bloki zostaną oznaczone jako złe.

Pliki są identyfikowane po ścieżce i/lub inode i sprawdzane
po rozmiarze i znaczniku czasu.
Jeśli rozmiar pliku lub znacznik czasu się różni, dane parzystości
są ponownie obliczane dla całego pliku.
Jeśli plik zostanie przeniesiony lub zmieniony na tym samym dysku, zachowując ten sam inode,
parzystość nie jest ponownie obliczana.
Jeśli plik zostanie przeniesiony na inny dysk, parzystość jest ponownie obliczana,
ale wcześniej obliczone informacje o haszu są zachowywane.

Pliki `content` i `parity` są modyfikowane w razie potrzeby.
Pliki w macierzy NIE są modyfikowane.

5.8 scrub
---------

Sprawdza macierz, szukając cichych błędów lub błędów wejścia/wyjścia w danych
i dyskach parzystości.

Każde wywołanie sprawdza około 8% macierzy, z wyłączeniem
danych już sprawdzonych w ciągu ostatnich 10 dni.
Oznacza to, że sprawdzanie raz w tygodniu zapewnia sprawdzenie każdego bitu danych
przynajmniej raz na trzy miesiące.

Możesz zdefiniować inny plan sprawdzania lub ilość za pomocą opcji -p, --plan,
która akceptuje:
bad - Sprawdza bloki oznaczone jako złe.
new - Sprawdza bloki właśnie zsynchronizowane, jeszcze niesprawdzone.
full - Sprawdza wszystko.
0-100 - Sprawdza określony procent bloków.

Jeśli określisz wartość procentową, możesz również użyć opcji -o, --older-than,
aby zdefiniować, jak stary powinien być blok.
Najpierw sprawdzane są najstarsze bloki, co zapewnia optymalne sprawdzenie.
Jeśli chcesz sprawdzić tylko bloki właśnie zsynchronizowane, jeszcze niesprawdzone,
użyj opcji `-p new`.

Aby uzyskać szczegóły statusu sprawdzania, użyj polecenia `status`.

Dla każdego znalezionego cichego błędu lub błędu wejścia/wyjścia, odpowiednie bloki
są oznaczane jako złe w pliku `content`.
Te złe bloki są wymienione w `status` i mogą zostać naprawione za pomocą `fix -e`.
Po naprawie, przy następnym sprawdzeniu, zostaną one ponownie sprawdzone, a jeśli okaże się,
że zostały poprawione, oznaczenie złego zostanie usunięte.
Aby sprawdzić tylko złe bloki, możesz użyć polecenia `scrub -p bad`.

Zaleca się uruchamianie `scrub` tylko na zsynchronizowanej macierzy, aby uniknąć
zgłaszania błędów spowodowanych przez niezsynchronizowane dane. Błędy te są rozpoznawane
jako nie będące cichymi błędami, a bloki nie są oznaczane jako złe,
ale takie błędy są zgłaszane w wyniku polecenia.

Plik `content` jest modyfikowany w celu zaktualizowania czasu ostatniego sprawdzenia
dla każdego bloku i oznaczenia złych bloków.
Pliki `parity` NIE są modyfikowane.
Pliki w macierzy NIE są modyfikowane.

5.9 fix
-------

Naprawia wszystkie pliki i dane parzystości.

Wszystkie pliki i dane parzystości są porównywane ze stanem migawki
zapisanym w ostatniej `sync`.
Jeśli zostanie znaleziona różnica, jest ona przywracana do zapisanego stanu migawki.

OSTRZEŻENIE! Polecenie `fix` nie rozróżnia błędów od
celowych modyfikacji. Bezwarunkowo przywraca stan pliku
do ostatniej `sync`.

Jeśli nie określono żadnej innej opcji, przetwarzana jest cała macierz.
Użyj opcji filtra, aby wybrać podzbiór plików lub dysków do operacji.

Aby naprawić tylko bloki oznaczone jako złe podczas `sync` i `scrub`,
użyj opcji -e, --filter-error.
W przeciwieństwie do innych opcji filtra, ta stosuje poprawki tylko do plików, które są
niezmienione od ostatniej `sync`.

SnapRAID zmienia nazwy wszystkich plików, których nie można naprawić, dodając
rozszerzenie `.unrecoverable`.

Przed naprawą, cała macierz jest skanowana w celu znalezienia wszelkich plików przeniesionych
od ostatniej operacji `sync`.
Pliki te są identyfikowane na podstawie ich znacznika czasu, ignorując ich nazwę
i katalog, i są używane w procesie odzyskiwania, jeśli to konieczne.
Jeśli przeniosłeś niektóre z nich poza macierz, możesz użyć opcji -i, --import,
aby określić dodatkowe katalogi do skanowania.

Pliki są identyfikowane tylko po ścieżce, a nie po inode.

Plik `content` NIE jest modyfikowany.
Pliki `parity` są modyfikowane w razie potrzeby.
Pliki w macierzy są modyfikowane w razie potrzeby.

5.10 check
----------

Weryfikuje wszystkie pliki i dane parzystości.

Działa jak `fix`, ale tylko symuluje odzyskiwanie i żadne zmiany
nie są zapisywane w macierzy.

To polecenie jest przeznaczone głównie do ręcznej weryfikacji,
takiej jak po procesie odzyskiwania lub w innych specjalnych warunkach.
Do okresowych i zaplanowanych sprawdzeń użyj `scrub`.

Jeśli użyjesz opcji -a, --audit-only, sprawdzane są tylko
dane pliku, a dane parzystości są ignorowane, co zapewnia
szybsze działanie.

Pliki są identyfikowane tylko po ścieżce, a nie po inode.

Nic nie jest modyfikowane.

5.11 list
---------

Wyświetla listę wszystkich plików zawartych w macierzy w momencie
ostatniej `sync`.

Z -v lub --verbose, wyświetlany jest również czas z dokładnością do podsekundy.

Nic nie jest modyfikowane.

5.12 dup
--------

Wyświetla listę wszystkich zduplikowanych plików. Dwa pliki są uważane za równe, jeśli ich
hasze pasują. Dane pliku nie są odczytywane; używane są tylko
wcześniej obliczone hasze.

Nic nie jest modyfikowane.

5.13 pool
---------

Tworzy lub aktualizuje wirtualny widok wszystkich
plików w Twojej macierzy dysków w katalogu `pooling`.

Pliki nie są kopiowane, ale linkowane za pomocą
dowiązań symbolicznych.

Podczas aktualizacji, wszystkie istniejące dowiązania symboliczne i puste
podkatalogi są usuwane i zastępowane nowym
widokiem macierzy. Wszelkie inne zwykłe pliki pozostają na swoim miejscu.

Nic nie jest modyfikowane poza katalogiem puli.

5.14 devices
------------

Wyświetla urządzenia niskiego poziomu używane przez macierz.

To polecenie wyświetla skojarzenia urządzeń w macierzy
i jest przeznaczone głównie jako interfejs skryptowy.

Pierwsze dwie kolumny to identyfikator i ścieżka urządzenia niskiego poziomu.
Następne dwie kolumny to identyfikator i ścieżka urządzenia wysokiego poziomu.
Ostatnia kolumna to nazwa dysku w macierzy.

W większości przypadków masz jedno urządzenie niskiego poziomu dla każdego dysku w
macierzy, ale w niektórych bardziej złożonych konfiguracjach możesz mieć wiele
urządzeń niskiego poziomu używanych przez pojedynczy dysk w macierzy.

Nic nie jest modyfikowane.

5.15 touch
----------

Ustawia arbitralny znacznik czasu z dokładnością do podsekundy dla wszystkich plików,
które mają go ustawiony na zero.

Poprawia to zdolność SnapRAID do rozpoznawania przeniesionych
i skopiowanych plików, ponieważ sprawia, że znacznik czasu jest prawie unikalny,
redukując możliwe duplikaty.

Dokładniej, jeśli znacznik czasu z dokładnością do podsekundy nie jest zerowy,
przeniesiony lub skopiowany plik jest identyfikowany jako taki, jeśli pasuje do
nazwy, rozmiaru i znacznika czasu. Jeśli znacznik czasu z dokładnością do podsekundy
jest zerowy, jest uważany za kopię tylko wtedy, gdy pasują pełna ścieżka,
rozmiar i znacznik czasu.

Znacznik czasu z dokładnością do sekundy nie jest modyfikowany,
więc wszystkie daty i czasy Twoich plików zostaną zachowane.

5.16 rehash
-----------

Planuje ponowne haszowanie całej macierzy.

To polecenie zmienia używany rodzaj hasza, zazwyczaj podczas aktualizacji
z systemu 32-bitowego na 64-bitowy, aby przełączyć się z
MurmurHash3 na szybszy SpookyHash.

Jeśli używasz już optymalnego hasza, to polecenie
nic nie robi i informuje Cię, że nie jest potrzebne żadne działanie.

Ponowne haszowanie nie jest wykonywane natychmiast, ale odbywa się
stopniowo podczas `sync` i `scrub`.

Możesz sprawdzić stan ponownego haszowania za pomocą `status`.

Podczas ponownego haszowania SnapRAID zachowuje pełną funkcjonalność,
z jedynym wyjątkiem, że `dup` nie może wykryć zduplikowanych
plików używających innego hasza.

5.17 locate
-----------

Lokalizuje pliki zapisane na dyskach parzystości. Dla każdego dopasowanego pliku
wypisuje jego lokalizację w pliku parzystości oraz liczbę zajmowanych przez
niego fragmentów.

Możesz użyć opcji -t, --tail, aby ograniczyć operację do plików zajmujących
określoną końcową część parzystości.

Jeśli chcesz dokonać realokacji tych plików, możesz użyć opcji
-W, --force-realloc-tail.
Pamiętaj, że takie pliki nie będą chronione przez parzystość podczas procesu
realokacji.


6 OPTIONS
=========

SnapRAID udostępnia następujące opcje:

    -c, --conf CONFIG
        Wybiera plik konfiguracyjny do użycia. Jeśli nie określono, w systemie Unix
        używa pliku `/usr/local/etc/snapraid.conf`, jeśli istnieje,
        w przeciwnym razie `/etc/snapraid.conf`.
        W systemie Windows używa pliku `snapraid.conf` w tym samym
        katalogu co `snapraid.exe`.

    -f, --filter PATTERN
        Filtruje pliki do przetworzenia w `check` i `fix`.
        Przetwarzane są tylko pliki pasujące do określonego wzorca.
        Ta opcja może być używana wielokrotnie.
        Zobacz sekcję PATTERN, aby uzyskać więcej szczegółów na temat
        specyfikacji wzorców.
        W systemie Unix upewnij się, że znaki globbing są cytowane, jeśli są używane.
        Ta opcja może być używana tylko z `check` i `fix`.
        Nie może być używana z `sync` i `scrub`, ponieważ zawsze
        przetwarzają całą macierz.

    -d, --filter-disk NAME
        Filtruje dyski do przetworzenia w `check`, `fix`, `up` i `down`.
        Musisz określić nazwę dysku zdefiniowaną w pliku konfiguracyjnym.
        Możesz również określić dyski parzystości za pomocą nazw: `parity`, `2-parity`,
        `3-parity`, itp., aby ograniczyć operacje do określonego dysku parzystości.
        Jeśli połączysz wiele opcji --filter, --filter-disk i --filter-missing,
        wybrane zostaną tylko pliki pasujące do wszystkich filtrów.
        Ta opcja może być używana wielokrotnie.
        Ta opcja może być używana tylko z `check`, `fix`, `up` i `down`.
        Nie może być używana z `sync` i `scrub`, ponieważ zawsze
        przetwarzają całą macierz.

    -m, --filter-missing
        Filtruje pliki do przetworzenia w `check` i `fix`.
        Przetwarzane są tylko pliki brakujące lub usunięte z macierzy.
        Użyte z `fix`, działa to jako polecenie `undelete`.
        Jeśli połączysz wiele opcji --filter, --filter-disk i --filter-missing,
        wybrane zostaną tylko pliki pasujące do wszystkich filtrów.
        Ta opcja może być używana tylko z `check` i `fix`.
        Nie może być używana z `sync` i `scrub`, ponieważ zawsze
        przetwarzają całą macierz.

    -e, --filter-error
        Przetwarza pliki z błędami w `check` i `fix`.
        Przetwarza tylko pliki, które mają bloki oznaczone cichymi
        błędami lub błędami wejścia/wyjścia podczas `sync` i `scrub`, jak wymieniono w `status`.
        Ta opcja może być używana tylko z `check` i `fix`.

    -p, --plan PERC|bad|new|full
        Wybiera plan sprawdzania. Jeśli PERC jest wartością numeryczną od 0 do 100,
        jest interpretowany jako procent bloków do sprawdzenia.
        Zamiast wartości procentowej możesz określić plan:
        `bad` sprawdza złe bloki, `new` sprawdza bloki jeszcze niesprawdzone,
        a `full` sprawdza wszystko.
        Ta opcja może być używana tylko z `scrub`.

    -o, --older-than DAYS
        Wybiera najstarszą część macierzy do przetworzenia w `scrub`.
        DAYS to minimalny wiek w dniach dla bloku, który ma być sprawdzony;
        domyślnie jest to 10.
        Bloki oznaczone jako złe są zawsze sprawdzane niezależnie od tej opcji.
        Ta opcja może być używana tylko z `scrub`.

    -a, --audit-only
        W `check`, weryfikuje hasz plików bez
        sprawdzania danych parzystości.
        Jeśli interesuje Cię tylko sprawdzenie danych pliku, ta
        opcja może znacznie przyspieszyć proces sprawdzania.
        Ta opcja może być używana tylko z `check`.

    -h, --pre-hash
        W `sync`, uruchamia wstępną fazę haszowania wszystkich nowych danych
        w celu dodatkowej weryfikacji przed obliczeniem parzystości.
        Zazwyczaj w `sync` nie jest wykonywane wstępne haszowanie, a nowe
        dane są haszowane tuż przed obliczeniem parzystości, gdy są odczytywane
        po raz pierwszy.
        Ten proces zachodzi, gdy system jest pod
        dużym obciążeniem, wszystkie dyski się kręcą, a CPU jest zajęte.
        Jest to ekstremalny warunek dla maszyny, a jeśli ma
        ukryty problem sprzętowy, ciche błędy mogą pozostać niewykryte,
        ponieważ dane nie są jeszcze haszowane.
        Aby uniknąć tego ryzyka, możesz włączyć tryb `pre-hash`, aby
        wszystkie dane były odczytywane dwukrotnie w celu zapewnienia ich integralności.
        Ta opcja weryfikuje również pliki przeniesione wewnątrz macierzy,
        aby upewnić się, że operacja przeniesienia zakończyła się pomyślnie, i, jeśli to konieczne,
        umożliwia uruchomienie operacji fix przed kontynuowaniem.
        Ta opcja może być używana tylko z `sync`.

    -i, --import DIR
        Importuje z określonego katalogu wszelkie pliki usunięte
        z macierzy po ostatniej `sync`.
        Jeśli nadal masz takie pliki, mogą być użyte przez `check`
        i `fix`, aby poprawić proces odzyskiwania.
        Pliki są odczytywane, w tym w podkatalogach, i są
        identyfikowane niezależnie od ich nazwy.
        Ta opcja może być używana tylko z `check` i `fix`.

    -s, --spin-down-on-error
        W przypadku każdego błędu, zatrzymuje wszystkie zarządzane dyski przed wyjściem
        z niezerowym kodem statusu. Zapobiega to pozostawaniu dysków
        aktywnymi i kręcącymi się po przerwanej operacji,
        pomagając uniknąć niepotrzebnego gromadzenia się ciepła i zużycia
        energii. Użyj tej opcji, aby upewnić się, że dyski są bezpiecznie
        zatrzymane, nawet gdy polecenie zakończy się niepowodzeniem.

    -w, --bw-limit RATE
        Stosuje globalne ograniczenie przepustowości dla wszystkich dysków. RATE to
        liczba bajtów na sekundę. Możesz określić mnożnik,
        taki jak K, M lub G (np. --bw-limit 1G).

    -t, --tail ROZMIAR
        Ogranicza listę plików do tych, które nie używają więcej niż określony
        końcowy rozmiar dysków parzystości.
        Możesz użyć mnożników takich jak K, M, G lub T (np. --tail 1G).
        Opcja ta jest ważna tylko wtedy, gdy jest używana wraz z poleceniem
        `locate`.

    -A, --stats
        Włącza rozszerzony widok statusu, który pokazuje dodatkowe informacje.
        Ekran wyświetla dwa wykresy:
        Pierwszy wykres pokazuje liczbę buforowanych pasków dla każdego
        dysku, wraz ze ścieżką pliku, do którego aktualnie uzyskuje się dostęp
        na tym dysku. Zazwyczaj najwolniejszy dysk nie będzie miał dostępnego
        bufora, co determinuje maksymalną osiągalną przepustowość.
        Drugi wykres pokazuje procent czasu spędzonego na czekaniu
        w ciągu ostatnich 100 sekund. Oczekuje się, że najwolniejszy dysk
        spowoduje większość czasu oczekiwania, podczas gdy inne dyski powinny mieć
        niewielki lub żaden czas oczekiwania, ponieważ mogą używać swoich buforowanych pasków.
        Ten wykres pokazuje również czas spędzony na czekaniu na obliczenia
        hasza i obliczenia RAID.
        Wszystkie obliczenia są wykonywane równolegle z operacjami dyskowymi.
        Dlatego, dopóki istnieje mierzalny czas oczekiwania dla
        przynajmniej jednego dysku, oznacza to, że CPU jest wystarczająco szybkie, aby
        nadążyć za obciążeniem.

    -Z, --force-zero
        Wymusza niebezpieczną operację synchronizacji pliku o zerowym
        rozmiarze, który wcześniej był niezerowy.
        Jeśli SnapRAID wykryje taki stan, zatrzymuje przetwarzanie,
        chyba że określisz tę opcję.
        Pozwala to łatwo wykryć, kiedy po awarii systemu
        niektóre dostępne pliki zostały obcięte.
        Jest to możliwy stan w systemie Linux z systemami plików ext3/ext4.
        Ta opcja może być używana tylko z `sync`.

    -E, --force-empty
        Wymusza niebezpieczną operację synchronizacji dysku z brakującymi
        wszystkimi oryginalnymi plikami.
        Jeśli SnapRAID wykryje, że brakuje wszystkich plików pierwotnie obecnych
        na dysku lub zostały przepisane, zatrzymuje przetwarzanie,
        chyba że określisz tę opcję.
        Pozwala to łatwo wykryć, kiedy system plików danych nie jest
        zamontowany.
        Ta opcja może być używana tylko z `sync`.

    -U, --force-uuid
        Wymusza niebezpieczną operację synchronizacji, sprawdzania i naprawiania
        z dyskami, które zmieniły swój UUID.
        Jeśli SnapRAID wykryje, że niektóre dyski zmieniły UUID,
        zatrzymuje przetwarzanie, chyba że określisz tę opcję.
        Pozwala to wykryć, kiedy Twoje dyski są zamontowane w
        niewłaściwych punktach montowania.
        Dozwolona jest jednak pojedyncza zmiana UUID z
        pojedynczą parzystością i więcej z wielokrotną parzystością, ponieważ jest to
        normalny przypadek podczas wymiany dysków po odzyskaniu.
        Ta opcja może być używana tylko z `sync`, `check` lub
        `fix`.

    -D, --force-device
        Wymusza niebezpieczną operację naprawiania z niedostępnymi dyskami
        lub z dyskami na tym samym urządzeniu fizycznym.
        Na przykład, jeśli straciłeś dwa dyski danych i masz zapasowy dysk do odzyskania
        tylko pierwszego, możesz zignorować drugi niedostępny dysk.
        Lub, jeśli chcesz odzyskać dysk w wolnym miejscu pozostawionym na
        już używanym dysku, współdzielącym to samo urządzenie fizyczne.
        Ta opcja może być używana tylko z `fix`.

    -N, --force-nocopy
        W `sync`, `check` i `fix`, wyłącza heurystykę wykrywania kopii.
        Bez tej opcji SnapRAID zakłada, że pliki o tych samych
        atrybutach, takich jak nazwa, rozmiar i znacznik czasu, są kopiami z tymi
        samymi danymi.
        Pozwala to na identyfikację skopiowanych lub przeniesionych plików z jednego dysku
        na inny i ponowne wykorzystanie już obliczonych informacji o haszu
        w celu wykrycia cichych błędów lub odzyskania brakujących plików.
        W niektórych rzadkich przypadkach to zachowanie może prowadzić do fałszywych alarmów
        lub spowolnienia procesu z powodu wielu weryfikacji hasza, a ta
        opcja pozwala rozwiązać takie problemy.
        Ta opcja może być używana tylko z `sync`, `check` i `fix`.

    -F, --force-full
        W `sync`, wymusza pełne ponowne obliczenie parzystości.
        Ta opcja może być używana, gdy dodajesz nowy poziom parzystości lub jeśli
        powróciłeś do starego pliku zawartości, używając nowszych danych parzystości.
        Zamiast ponownego tworzenia parzystości od podstaw, pozwala to
        na ponowne wykorzystanie haszy obecnych w pliku zawartości do walidacji danych
        i utrzymania ochrony danych podczas procesu `sync` za pomocą
        istniejących danych parzystości.
        Ta opcja może być używana tylko z `sync`.

    -R, --force-realloc
        W `sync`, wymusza pełną realokację plików i przebudowę parzystości.
        Ta opcja może być używana do całkowitej realokacji wszystkich plików,
        usuwając fragmentację, jednocześnie ponownie wykorzystując hasze obecne w pliku zawartości
        do walidacji danych.
        Ta opcja może być używana tylko z `sync`.
        OSTRZEŻENIE! Ta opcja jest tylko dla ekspertów i jest wysoce
        zalecane, aby jej nie używać.
        NIE MASZ ochrony danych podczas operacji `sync`.

    -W, --force-realloc-tail ROZMIAR
        Działa jak -R, --force-realloc, ale ogranicza się do określonej części
        końcowej (ostatnie ROZMIAR bajtów) każdego pliku parzystości.
        Wymusza realokację (przeniesienie) wszelkich fragmentów/bloków plików
        obecnie przechowywanych w tej sekcji końcowej, pozwalając na ich
        umieszczenie w dowolnym miejscu w pliku (plikach) parzystości, gdzie
        dostępne jest wolne miejsce (w tym w istniejących lukach).
        Głównym celem tej opcji jest zmniejszenie rozmiaru pliku parzystości
        na dysku.
        Jeśli realokacja pomyślnie wyczyści całą sekcję końcową (nie pozostaną
        żadne bloki korzystające z niej), plik parzystości zostanie przycięty,
        odzyskując nieużywane miejsce na końcu.
        Możesz użyć mnożników takich jak K, M, G lub T (np.
        --force-realloc-tail 1G).
        Możesz użyć locate -t, --tail, aby wcześniej poznać pliki, których
        będzie to dotyczyć.
        OSTRZEŻENIE!
        Ta opcja jest przeznaczona wyłącznie dla ekspertów i zdecydowanie
        zaleca się jej nie używać.
        Podczas operacji `sync` pliki, których to dotyczy, NIE mają ochrony
        danych.

    -l, --log FILE
        Zapisuje szczegółowy log do określonego pliku.
        Jeśli ta opcja nie jest określona, nieoczekiwane błędy są drukowane
        na ekranie, potencjalnie prowadząc do nadmiernego wyjścia w przypadku
        wielu błędów. Gdy -l, --log jest określone, tylko
        krytyczne błędy, które powodują zatrzymanie SnapRAID, są drukowane
        na ekranie.
        Jeśli ścieżka zaczyna się od `>>`, plik jest otwierany
        w trybie dołączania. Wystąpienia `%D` i `%T` w nazwie są
        zastępowane datą i czasem w formacie RRRRMMDD i
        GGMMSS. W plikach wsadowych Windows musisz podwoić
        znak `%`, np. result-%%D.log. Aby użyć `>>`, musisz
        ujęć nazwę w cudzysłów, np. `">>result.log"`.
        Aby wyprowadzić log do standardowego wyjścia lub standardowego błędu,
        możesz użyć odpowiednio `">&1"` i `">&2"`.
        Opisy tagów logu znajdziesz w pliku snapraid_log.txt lub na stronie podręcznika.

    -L, --error-limit NUMBER
        Ustawia nowy limit błędów przed zatrzymaniem wykonania.
        Domyślnie SnapRAID zatrzymuje się, jeśli napotka więcej niż 100
        błędów wejścia/wyjścia, co wskazuje, że dysk prawdopodobnie ulega awarii.
        Ta opcja dotyczy `sync` i `scrub`, które mogą
        kontynuować po pierwszym zestawie błędów dysku, aby spróbować
        ukończyć swoje operacje.
        Jednak `check` i `fix` zawsze zatrzymują się przy pierwszym błędzie.

    -S, --start BLKSTART
        Zaczyna przetwarzanie od określonego
        numeru bloku. Może to być przydatne do ponownej próby sprawdzenia
        lub naprawy określonych bloków w przypadku uszkodzonego dysku.
        Ta opcja jest przeznaczona głównie do zaawansowanego ręcznego odzyskiwania.

    -B, --count BLKCOUNT
        Przetwarza tylko określoną liczbę bloków.
        Ta opcja jest przeznaczona głównie do zaawansowanego ręcznego odzyskiwania.

    -C, --gen-conf CONTENT
        Generuje atrapę pliku konfiguracyjnego z istniejącego
        pliku zawartości.
        Plik konfiguracyjny jest zapisywany na standardowe wyjście
        i nie nadpisuje istniejącego.
        Ten plik konfiguracyjny zawiera również informacje
        potrzebne do rekonstrukcji punktów montowania dysków na wypadek
        utraty całego systemu.

    -v, --verbose
        Wyświetla więcej informacji na ekranie.
        Jeśli określono raz, drukuje wykluczone pliki
        i dodatkowe statystyki.
        Ta opcja nie ma wpływu na pliki logów.

    -q, --quiet
        Wyświetla mniej informacji na ekranie.
        Jeśli określono raz, usuwa pasek postępu; dwa razy,
        bieżące operacje; trzy razy, komunikaty informacyjne; cztery razy,
        komunikaty statusu.
        Krytyczne błędy są zawsze drukowane na ekranie.
        Ta opcja nie ma wpływu na pliki logów.

    -H, --help
        Wyświetla krótki ekran pomocy.

    -V, --version
        Wyświetla wersję programu.


7 CONFIGURATION
===============

SnapRAID wymaga pliku konfiguracyjnego, aby wiedzieć, gdzie znajduje się Twoja macierz
dysków i gdzie przechowywać informacje o parzystości.

W systemie Unix używa pliku `/usr/local/etc/snapraid.conf`, jeśli istnieje,
w przeciwnym razie `/etc/snapraid.conf`.
W systemie Windows używa pliku `snapraid.conf` w tym samym
katalogu co `snapraid.exe`.

Musi zawierać następujące opcje (uwzględniające wielkość liter):

7.1 parity FILE [,FILE] ...
---------------------------

Definiuje pliki do użycia do przechowywania informacji o parzystości.
Parzystość umożliwia ochronę przed awarią pojedynczego dysku,
podobnie jak w RAID5.

Możesz określić wiele plików, które muszą znajdować się na różnych dyskach.
Gdy plik nie może już rosnąć, używany jest następny.
Całkowita dostępna przestrzeń musi być co najmniej tak duża jak największy dysk danych w
macierzy.

Możesz dodać dodatkowe pliki parzystości później, ale nie możesz
ich zmieniać kolejności ani usuwać.

Trzymanie dysków parzystości zarezerwowanych dla parzystości zapewnia, że
nie ulegną fragmentacji, co poprawia wydajność.

W systemie Windows 256 MB jest pozostawione niewykorzystane na każdym dysku, aby uniknąć
ostrzeżenia o pełnych dyskach.

Ta opcja jest obowiązkowa i może być używana tylko raz.

7.2 (2,3,4,5,6)-parity FILE [,FILE] ...
---------------------------------------

Definiuje pliki do użycia do przechowywania dodatkowych informacji o parzystości.

Dla każdego określonego poziomu parzystości włączany jest jeden dodatkowy
poziom ochrony:

* 2-parity włącza podwójną parzystość RAID6.
* 3-parity włącza potrójną parzystość.
* 4-parity włącza poczwórną (cztery) parzystość.
* 5-parity włącza pięciokrotną (pięć) parzystość.
* 6-parity włącza sześciokrotną (sześć) parzystość.

Każdy poziom parzystości wymaga obecności wszystkich poprzednich poziomów parzystości.

Obowiązują te same uwagi, co dla opcji `parity`.

Te opcje są opcjonalne i mogą być używane tylko raz.

7.3 z-parity FILE [,FILE] ...
-----------------------------

Definiuje alternatywny plik i format do przechowywania potrójnej parzystości.

Ta opcja jest alternatywą dla `3-parity`, przeznaczoną głównie dla
procesorów niskiej klasy, takich jak ARM lub AMD Phenom, Athlon i Opteron,
które nie obsługują zestawu instrukcji SSSE3. W takich przypadkach zapewnia
lepszą wydajność.

Ten format jest podobny, ale szybszy niż ten używany przez ZFS RAIDZ3.
Podobnie jak ZFS, nie działa powyżej potrójnej parzystości.

Podczas używania `3-parity` zostaniesz ostrzeżony, jeśli zaleca się użycie
formatu `z-parity` w celu poprawy wydajności.

Możliwa jest konwersja z jednego formatu na inny poprzez dostosowanie
pliku konfiguracyjnego z pożądanym plikiem z-parity lub 3-parity
i użycie `fix` do jego ponownego utworzenia.

7.4 content FILE
----------------

Definiuje plik do użycia do przechowywania listy i sum kontrolnych wszystkich
plików obecnych w Twojej macierzy dysków.

Może być umieszczony na dysku używanym do danych, parzystości lub
każdym innym dostępnym dysku.
Jeśli użyjesz dysku danych, ten plik jest automatycznie wykluczony
z procesu `sync`.

Ta opcja jest obowiązkowa i może być używana wielokrotnie do zapisania
wielu kopii tego samego pliku.

Musisz przechowywać co najmniej jedną kopię dla każdego używanego dysku parzystości
plus jeden. Używanie dodatkowych kopii nie szkodzi.

7.5 data NAME DIR
-----------------

Definiuje nazwę i punkt montowania dysków danych w
macierzy. NAME służy do identyfikacji dysku i musi
być unikalna. DIR to punkt montowania dysku w
systemie plików.

Możesz zmieniać punkt montowania w razie potrzeby, o ile
zachowasz stałą nazwę NAME.

Powinieneś użyć jednej opcji dla każdego dysku danych w macierzy.

Możesz później zmienić nazwę dysku, zmieniając bezpośrednio nazwę NAME
w pliku konfiguracyjnym, a następnie uruchamiając polecenie `sync`.
W przypadku zmiany nazwy, skojarzenie odbywa się za pomocą zapisanego
UUID dysków.

7.6 extra NAME DIR
------------------

Definiuje nazwę i punkt montowania dodatkowych dysków do
monitorowania za pomocą poleceń `smart` oraz `probe`.

Jest to przydatne do monitorowania dysków, które nie są częścią
macierzy, ale są wymagane do funkcjonowania systemu, takich jak
dysk rozruchowy.

Należy zauważyć, że polecenia `up` i `down` nie mają wpływu na takie
dyski, ponieważ oczekuje się, że będą one zawsze w ruchu.

7.7 nohidden
------------

Wyklucza wszystkie ukryte pliki i katalogi.
W systemie Unix ukryte pliki to te zaczynające się od `.`.
W systemie Windows są to te z atrybutem ukrycia.

7.8 exclude/include PATTERN
---------------------------

Definiuje wzorce plików lub katalogów do wykluczenia lub włączenia
do procesu synchronizacji.
Wszystkie wzorce są przetwarzane w określonej kolejności.

Jeśli pierwszy pasujący wzorzec jest `exclude`, plik
jest wykluczony. Jeśli jest to `include`, plik jest włączony.
Jeśli żaden wzorzec nie pasuje, plik jest wykluczony, jeśli ostatni określony
wzorzec to `include`, lub włączony, jeśli ostatni określony wzorzec to `exclude`.

Zobacz sekcję PATTERN, aby uzyskać więcej szczegółów na temat specyfikacji
wzorców.

Ta opcja może być używana wielokrotnie.

7.9 blocksize SIZE_IN_KIBIBYTES
-------------------------------

Definiuje podstawowy rozmiar bloku w kibibajtach dla parzystości.
Jeden kibibajt to 1024 bajty.

Domyślny rozmiar bloku to 256, co powinno działać w większości przypadków.

OSTRZEŻENIE! Ta opcja jest tylko dla ekspertów i jest wysoce
zalecane, aby nie zmieniać tej wartości. Aby zmienić tę wartość w przyszłości,
będziesz musiał ponownie utworzyć całą parzystość!

Powodem użycia innego rozmiaru bloku jest posiadanie wielu małych
plików, rzędu milionów.

Dla każdego pliku, nawet jeśli ma tylko kilka bajtów, alokowany jest cały blok parzystości,
a przy wielu plikach może to skutkować znaczną nieużywaną przestrzenią parzystości.
Kiedy całkowicie wypełnisz dysk parzystości, nie możesz
dodawać więcej plików do dysków danych.
Jednak marnowana parzystość nie gromadzi się na dyskach danych. Marnowane miejsce
wynikające z dużej liczby plików na dysku danych ogranicza tylko
ilość danych na tym dysku danych, a nie na innych.

Jako przybliżenie, możesz założyć, że połowa rozmiaru bloku jest
marnowana dla każdego pliku. Na przykład, z 100 000 plików i rozmiarem bloku 256 KiB,
zmarnujesz 12,8 GB parzystości, co może skutkować
12,8 GB mniejszą dostępną przestrzenią na dysku danych.

Możesz sprawdzić ilość zmarnowanego miejsca na każdym dysku za pomocą `status`.
Jest to ilość miejsca, którą musisz pozostawić wolną na dyskach danych
lub użyć dla plików nie włączonych do macierzy.
Jeśli ta wartość jest ujemna, oznacza to, że jesteś blisko wypełnienia
parzystości i reprezentuje to przestrzeń, którą nadal możesz zmarnować.

Aby uniknąć tego problemu, możesz użyć większej partycji dla parzystości.
Na przykład, jeśli partycja parzystości jest o 12,8 GB większa niż dyski danych,
masz wystarczająco dużo dodatkowego miejsca, aby obsłużyć do 100 000
plików na każdym dysku danych bez marnowania miejsca.

Sztuczką, aby uzyskać większą partycję parzystości w systemie Linux, jest sformatowanie jej
za pomocą polecenia:

    mkfs.ext4 -m 0 -T largefile4 DEVICE

Daje to około 1,5% dodatkowego miejsca, około 60 GB dla
dysku 4 TB, co pozwala na około 460 000 plików na każdym dysku danych bez
marnowania miejsca.

7.10 hashsize SIZE_IN_BYTES
---------------------------

Definiuje rozmiar hasza w bajtach dla zapisanych bloków.

Domyślny rozmiar hasza to 16 bajtów (128 bitów), co powinno działać
w większości przypadków.

OSTRZEŻENIE! Ta opcja jest tylko dla ekspertów i jest wysoce
zalecane, aby nie zmieniać tej wartości. Aby zmienić tę wartość w przyszłości,
będziesz musiał ponownie utworzyć całą parzystość!

Powodem użycia innego rozmiaru hasza jest to, że Twój system ma
ograniczoną pamięć. Z reguły, SnapRAID zwykle wymaga
1 GiB pamięci RAM na każde 16 TB danych w macierzy.

Konkretnie, aby przechowywać hasze danych, SnapRAID wymaga
około TS*(1+HS)/BS bajtów pamięci RAM,
gdzie TS to całkowity rozmiar w bajtach Twojej macierzy dysków, BS to
rozmiar bloku w bajtach, a HS to rozmiar hasza w bajtach.

Na przykład, z 8 dyskami po 4 TB, rozmiarem bloku 256 KiB
(1 KiB = 1024 bajty) i rozmiarem hasza 16, otrzymujesz:

RAM = (8 * 4 * 10^12) * (1+16) / (256 * 2^10) = 1,93 GiB

Przełączając się na rozmiar hasza 8, otrzymujesz:

RAM = (8 * 4 * 10^12) * (1+8) / (256 * 2^10) = 1,02 GiB

Przełączając się na rozmiar bloku 512, otrzymujesz:

RAM = (8 * 4 * 10^12) * (1+16) / (512 * 2^10) = 0,96 GiB

Przełączając się zarówno na rozmiar hasza 8, jak i rozmiar bloku 512, otrzymujesz:

RAM = (8 * 4 * 10^12) * (1+8) / (512 * 2^10) = 0,51 GiB

7.11 autosave SIZE_IN_GIGABYTES
-------------------------------

Automatycznie zapisuje stan podczas synchronizacji lub sprawdzania po przetworzeniu
określonej ilości GB.
Ta opcja jest przydatna, aby uniknąć ponownego uruchamiania długich poleceń `sync`
od zera, jeśli zostaną przerwane przez awarię maszyny lub inne zdarzenie.

7.12 temp_limit TEMPERATURE_CELSIUS
-----------------------------------

Ustawia maksymalną dozwoloną temperaturę dysku w stopniach Celsjusza. Po określeniu,
SnapRAID okresowo sprawdza temperaturę wszystkich dysków za pomocą
narzędzia smartctl. Aktualne temperatury dysków są wyświetlane podczas
działania SnapRAID. Jeśli którykolwiek dysk przekroczy ten limit, wszystkie operacje
zostają zatrzymane, a dyski są zatrzymywane (przechodzą w stan gotowości) na czas
zdefiniowany przez opcję `temp_sleep`. Po okresie uśpienia, operacje
są wznawiane, potencjalnie ponownie zatrzymując się, jeśli limit temperatury
zostanie ponownie osiągnięty.

Podczas działania SnapRAID analizuje również krzywą nagrzewania każdego
dysku i szacuje długoterminową stałą temperaturę, którą mają
osiągnąć, jeśli aktywność będzie kontynuowana. Oszacowanie jest wykonywane tylko po
czterokrotnym wzroście temperatury dysku, co zapewnia, że
dostępnych jest wystarczająco dużo punktów danych do ustalenia wiarygodnego trendu.
Ta przewidywana stała temperatura jest pokazywana w nawiasach obok
aktualnej wartości i pomaga ocenić, czy chłodzenie systemu jest
odpowiednie. Ta szacowana temperatura ma charakter wyłącznie informacyjny
i nie ma wpływu na zachowanie SnapRAID. Działania programu
opierają się wyłącznie na faktycznie zmierzonych temperaturach dysków.

Aby wykonać tę analizę, SnapRAID potrzebuje odniesienia dla temperatury systemu.
Najpierw próbuje odczytać ją z dostępnych czujników sprzętowych.
Jeśli nie można uzyskać dostępu do żadnego czujnika systemu, jako awaryjne odniesienie
wykorzystuje najniższą temperaturę dysku zmierzoną na początku uruchomienia.

Normalnie SnapRAID pokazuje tylko temperaturę najgorętszego dysku.
Aby wyświetlić temperaturę wszystkich dysków, użyj opcji -A lub --stats.

7.13 temp_sleep TIME_IN_MINUTES
-------------------------------

Ustawia czas gotowości, w minutach, po osiągnięciu limitu temperatury.
W tym okresie dyski pozostają zatrzymane. Domyślnie jest to 5 minut.

7.14 pool DIR
-------------

Definiuje katalog puli, w którym tworzony jest wirtualny widok macierzy
dysków za pomocą polecenia `pool`.

Katalog musi już istnieć.

7.15 share UNC_DIR
------------------

Definiuje ścieżkę UNC Windows wymaganą do zdalnego dostępu do dysków.

Jeśli ta opcja jest określona, dowiązania symboliczne utworzone w katalogu puli
używają tej ścieżki UNC do dostępu do dysków.
Bez tej opcji generowane dowiązania symboliczne używają tylko ścieżek lokalnych,
co nie pozwala na udostępnianie katalogu puli w sieci.

Dowiązania symboliczne są tworzone przy użyciu określonej ścieżki UNC,
dodając nazwę dysku określoną w opcji `data`, a na końcu dodając
katalog i nazwę pliku.

Ta opcja jest wymagana tylko dla systemu Windows.

7.16 smartctl DISK/PARITY OPTIONS...
------------------------------------

Definiuje niestandardowe opcje smartctl do uzyskania atrybutów SMART dla
każdego dysku. Może to być wymagane dla kontrolerów RAID i niektórych dysków USB,
których nie można wykryć automatycznie. Symbol zastępczy %s jest zastępowany
nazwą urządzenia, ale jest opcjonalny dla stałych urządzeń, takich jak kontrolery RAID.

DISK to ta sama nazwa dysku określona w opcji `data`.
PARITY to jedna z nazw parzystości: `parity`, `2-parity`, `3-parity`,
`4-parity`, `5-parity`, `6-parity` lub `z-parity`.

W określonych OPCJACH ciąg `%s` jest zastępowany
nazwą urządzenia. W przypadku kontrolerów RAID, urządzenie jest
prawdopodobnie stałe i może nie być konieczne użycie `%s`.

Zapoznaj się z dokumentacją smartmontools, aby uzyskać możliwe opcje:

    https://www.smartmontools.org/wiki/Supported_RAID-Controllers
    https://www.smartmontools.org/wiki/Supported_USB-Devices

Na przykład:

    smartctl parity -d sat %s

7.17 smartignore DISK/PARITY ATTR [ATTR...]
-------------------------------------------

Ignoruje określony atrybut SMART podczas obliczania prawdopodobieństwa
awarii dysku. Ta opcja jest przydatna, jeśli dysk zgłasza nietypowe lub
wprowadzające w błąd wartości dla określonego atrybutu.

DISK to ta sama nazwa dysku określona w opcji `data`.
PARITY to jedna z nazw parzystości: `parity`, `2-parity`, `3-parity`,
`4-parity`, `5-parity`, `6-parity` lub `z-parity`.
Specjalna wartość * może być użyta do zignorowania atrybutu na wszystkich dyskach.

Na przykład, aby zignorować atrybut `Current Pending Sector Count` na
wszystkich dyskach:

    smartignore * 197

Aby zignorować go tylko na pierwszym dysku parzystości:

    smartignore parity 197

7.18 Examples
-------------

Przykład typowej konfiguracji dla systemu Unix:

    parity /mnt/diskp/snapraid.parity
    content /mnt/diskp/snapraid.content
    content /var/snapraid/snapraid.content
    data d1 /mnt/disk1/
    data d2 /mnt/disk2/
    data d3 /mnt/disk3/
    exclude /lost+found/
    exclude /tmp/
    smartctl d1 -d sat %s
    smartctl d2 -d usbjmicron %s
    smartctl parity -d areca,1/1 /dev/sg0
    smartctl 2-parity -d areca,2/1 /dev/sg0

Przykład typowej konfiguracji dla systemu Windows:

    parity E:\snapraid.parity
    content E:\snapraid.content
    content C:\snapraid\snapraid.content
    data d1 G:\array\
    data d2 H:\array\
    data d3 I:\array\
    exclude Thumbs.db
    exclude \$RECYCLE.BIN
    exclude \System Volume Information
    smartctl d1 -d sat %s
    smartctl d2 -d usbjmicron %s
    smartctl parity -d areca,1/1 /dev/arcmsr0
    smartctl 2-parity -d areca,2/1 /dev/arcmsr0


8 PATTERN
=========

Wzorce zapewniają elastyczny sposób filtrowania plików do uwzględnienia lub
wykluczenia. Używając znaków globbingowych, można zdefiniować reguły, które
pasują do określonych nazw plików lub całych struktur katalogów bez
ręcznego wymieniania każdej ścieżki.

Znak zapytania `?` dopasowuje dowolny pojedynczy znak z wyjątkiem
separatora katalogów. Dzięki temu jest przydatny do dopasowywania nazw plików ze
zmiennymi znakami, przy jednoczesnym ograniczeniu wzorca do jednego poziomu katalogu.

Pojedyncza gwiazdka `*` dopasowuje dowolną sekwencję znaków, ale podobnie jak
znak zapytania, nigdy nie przekracza granic katalogów. Zatrzymuje się na
ukośniku, co czyni ją odpowiednią do dopasowywania w obrębie jednego
składnika ścieżki. Jest to standardowe zachowanie symboli wieloznacznych znane
z globbingu powłoki (shell).

Podwójna gwiazdka `**` jest potężniejsza, dopasowuje dowolną sekwencję
znaków, w tym separatory katalogów. Pozwala to wzorcom dopasowywać się
na wielu poziomach katalogów. Gdy `**` pojawia się bezpośrednio wewnątrz
wzorca, może dopasować zero lub więcej znaków, w tym ukośniki między
otaczającym tekstem dosłownym.

Najważniejszym zastosowaniem `**` jest specjalna forma `/**/`. Dopasowuje ona
zero lub więcej pełnych poziomów katalogów, umożliwiając dopasowanie plików
na dowolnej głębokości w drzewie katalogów bez znajomości dokładnej struktury ścieżki.
Na przykład wzorzec `src/**/main.js` pasuje do `src/main.js` (pomijając
zero katalogów), `src/ui/main.js` (pomijając jeden katalog) oraz
`src/ui/components/main.js` (pomijając dwa katalogi).

Klasy znaków używające nawiasów kwadratowych `[]` dopasowują pojedynczy znak z
określonego zestawu lub zakresu. Podobnie jak inne wzorce pojedynczych znaków,
nie pasują one do separatorów katalogów. Klasy obsługują zakresy i negację za pomocą
wykrzyknika.

Podstawową różnicą, o której należy pamiętać, jest to, że `*`, `?` i klasy znaków
wszystkie respektują granice katalogów i dopasowują się tylko w obrębie jednego
składnika ścieżki, podczas gdy `**` jest jedynym wzorcem, który może dopasowywać się poprzez
separatory katalogów.

Istnieją cztery różne typy wzorców:

    FILE
        Wybiera dowolny plik o nazwie FILE.
        Ten wzorzec dotyczy tylko plików, a nie katalogów.

    DIR/
        Wybiera dowolny katalog o nazwie DIR i wszystko, co się w nim znajduje.
        Ten wzorzec dotyczy tylko katalogów, a nie plików.

    /PATH/FILE
        Wybiera dokładnie określoną ścieżkę pliku. Ten wzorzec dotyczy
        tylko plików, a nie katalogów.

    /PATH/DIR/
        Wybiera dokładnie określoną ścieżkę katalogu i wszystko, co się w nim
        znajduje. Ten wzorzec dotyczy tylko katalogów, a nie plików.

Gdy określisz ścieżkę bezwzględną zaczynającą się od /, jest ona stosowana w
katalogu głównym macierzy, a nie w katalogu głównym lokalnego systemu plików.

W systemie Windows możesz użyć ukośnika odwrotnego \ zamiast ukośnika /.
Katalogi systemowe Windows, połączenia, punkty montowania i inne
specjalne katalogi Windows są traktowane jako pliki, co oznacza, że aby je
wykluczyć, musisz użyć reguły pliku, a nie katalogu.

Jeśli nazwa pliku zawiera znak `*`, `?`, `[`,
lub `]`, musisz go uciec, aby uniknąć interpretacji jako
znaku globbing. W systemie Unix znakiem ucieczki jest `\`; w systemie Windows jest to `^`.
Gdy wzorzec znajduje się w wierszu poleceń, musisz podwoić znak ucieczki,
aby uniknąć interpretacji przez powłokę poleceń.

W pliku konfiguracyjnym możesz użyć różnych strategii do filtrowania
plików do przetworzenia.
Najprostszym podejściem jest użycie tylko reguł `exclude`, aby usunąć wszystkie
pliki i katalogi, których nie chcesz przetwarzać. Na przykład:

    # Wyklucza dowolny plik o nazwie `*.unrecoverable`
    exclude *.unrecoverable
    # Wyklucza katalog główny `/lost+found`
    exclude /lost+found/
    # Wyklucza dowolny podkatalog o nazwie `tmp`
    exclude tmp/

Odwrotnym podejściem jest zdefiniowanie tylko plików, które chcesz przetwarzać,
używając tylko reguł `include`. Na przykład:

    # Włącza tylko niektóre katalogi
    include /movies/
    include /musics/
    include /pictures/

Ostatecznym podejściem jest mieszanie reguł `exclude` i `include`. W tym przypadku
kolejność reguł jest ważna. Wcześniejsze reguły mają
pierwszeństwo przed późniejszymi.
Aby uprościć, możesz najpierw wymienić wszystkie reguły `exclude`, a następnie
wszystkie reguły `include`. Na przykład:

    # Wyklucza dowolny plik o nazwie `*.unrecoverable`
    exclude *.unrecoverable
    # Wyklucza dowolny podkatalog o nazwie `tmp`
    exclude tmp/
    # Włącza tylko niektóre katalogi
    include /movies/
    include /musics/
    include /pictures/

W wierszu poleceń, używając opcji -f, możesz użyć tylko wzorców `include`.
Na przykład:

    # Sprawdza tylko pliki .mp3.
    # W systemie Unix użyj cudzysłowów, aby uniknąć rozszerzenia globbing przez powłokę.
    snapraid -f "*.mp3" check

W systemie Unix, używając znaków globbing w wierszu poleceń, musisz
je cytować, aby zapobiec ich rozszerzeniu przez powłokę.


9 IGNORE FILE
=============

Oprócz reguł globalnych w pliku konfiguracyjnym, możesz umieścić pliki
`.snapraidignore` w dowolnym katalogu w macierzy, aby zdefiniować
zdecentralizowane reguły wykluczania.

Reguły zdefiniowane w `.snapraidignore` są stosowane po regułach w pliku
konfiguracyjnym. Oznacza to, że mają one wyższy priorytet i mogą być używane
do wykluczania plików, które zostały wcześniej uwzględnione przez konfigurację
globalną. Skutecznie, jeśli reguła lokalna pasuje, plik jest wykluczany bez
względu na globalne ustawienia uwzględniania.

Logika wzorców w `.snapraidignore` odzwierciedla konfigurację globalną, ale
zakotwicza wzorce w katalogu, w którym znajduje się plik:

    FILE
        Wybiera dowolny plik o nazwie FILE w tym katalogu lub poniżej.
        Podlega to tym samym zasadom dopasowywania (globbing) co wzorzec globalny.

    DIR/
        Wybiera dowolny katalog o nazwie DIR i wszystko w jego wnętrzu,
        znajdujący się w tym katalogu lub poniżej.

    /PATH/FILE
        Wybiera dokładnie określony plik względem lokalizacji
        pliku `.snapraidignore`.

    /PATH/DIR/
        Wybiera dokładnie określony katalog i wszystko w jego wnętrzu,
        względem lokalizacji pliku `.snapraidignore`.

W przeciwieństwie do konfiguracji globalnej, pliki `.snapraidignore` obsługują
tylko reguły wykluczania; nie można używać wzorców `include` ani negacji (!).

Na przykład, jeśli masz `.snapraidignore` w `/mnt/disk1/projects/`:

    # Wyklucza TYLKO /mnt/disk1/projects/output.bin
    /output.bin
    # Wyklucza każdy katalog o nazwie `build` wewnątrz projects/
    build/
    # Wyklucza każdy plik .tmp wewnątrz projects/ lub jego podfolderach
    *.tmp


10 CONTENT
==========

SnapRAID przechowuje listę i sumy kontrolne Twoich plików w pliku zawartości.

Jest to plik binarny, który zawiera listę wszystkich plików obecnych w Twojej macierzy dysków,
wraz ze wszystkimi sumami kontrolnymi w celu weryfikacji ich integralności.

Ten plik jest odczytywany i zapisywany przez polecenia `sync` i `scrub`
oraz odczytywany przez polecenia `fix`, `check` i `status`.


11 PARITY
=========

SnapRAID przechowuje informacje o parzystości Twojej macierzy w plikach
parzystości.

Są to pliki binarne zawierające obliczoną parzystość wszystkich
bloków zdefiniowanych w pliku `content`.

Pliki te są odczytywane i zapisywane przez polecenia `sync` i `fix`
oraz tylko odczytywane przez polecenia `scrub` i `check`.


12 ENCODING
===========

SnapRAID w systemie Unix ignoruje wszelkie kodowanie. Odczytuje i przechowuje
nazwy plików z tym samym kodowaniem używanym przez system plików.

W systemie Windows wszystkie nazwy odczytane z systemu plików są konwertowane i
przetwarzane w formacie UTF-8.

Aby nazwy plików były poprawnie drukowane, musisz ustawić konsolę Windows
na tryb UTF-8 za pomocą polecenia `chcp 65001` i użyć
czcionki TrueType, takiej jak `Lucida Console`, jako czcionki konsoli.
Dotyczy to tylko drukowanych nazw plików; jeśli
przekierujesz wyjście konsoli do pliku, wynikowy plik jest zawsze
w formacie UTF-8.


13 COPYRIGHT
============

Ten plik jest chroniony prawem autorskim (C) 2025 Andrea Mazzoleni


14 SEE ALSO
===========

snapraid_log(1), snapraidd(1)
